ЮЛАУЧЫ и. 1. Сәфәрдә йөрүче, сәяхәтче, юлда йөрүче. Сабанчы яңгыр тели, юлаучы – коргак. Мәкаль. Урамда ат пошкырганы ишетелде, арба кигиләрен чыгырдатып, ниндидер бер юлаучы узды. Г.Бәширов

2. с. мәгъ. 1) Юлда йөргән, юлда булган. Саҗидә, почта юлаучы атларының кыңгыравы кадәр зур чулпысын чылтыратып, исле сабын белән кул юарга чыгып китте. Г.Исхакый

2) Юл уңаена туры килгән, бер юнәлештә булган. Көймә бүген яки иртәгә китәчәк, тик җайлы, юлаучы җил генә көтеп ята иде. К.Насыйри

3) күч. Билгеле бер очракта, чорда гына иптәш булган, нигездә иш булмаган (сәяси төркемнәр, сыйныфлар тур.). Юлаучы көчләр