ЫШЫ’Н-ПЫШЫН рәв. сөйл. 1. Яшертен, пышылдап колакка гына. Халык күтәрелмичә, сугыш бетмәс, ахры, дигән сүзләр баштарак ышын-пышын, соңрак ачыктан-ачык ишетелә башлый. Казан утлары

2. с. мәгъ. Яшерен, сер итеп әйтелгән; халык телендә йөргән. Бу турыда авыл халкы арасында да ышын-пышын сүзләр йөрүе Иргали өчен сер түгел иде. М.Хәсәнов