ЫРАМЛЫ с. диал. 1. Үрчемле, күзгә күренеп алга баручан; җитез. Соры шинельле абый, итәкләреннән җилләр кузгатып, ырамлы адымнар белән аргы урамга җитеп бара иде. Казан утлары

2. рәв. мәгъ. Тиз, җиңел, уңай. Икәүләп [эшләгән] эш ырамлы бара икән шул. З.Мурсиев