ЫҢГЫ’Р-ШЫҢГЫР рәв. сөйл. 1) Ыңгырашып, көч-хәл белән. Олы кешенең шул ыңгыр-шыңгыр тирәсендә инде. Сөембикә

2) күч. Авырлык белән, зур ризасызлык белдереп. Хәзер ул [укытучыбыз], элгәреге кебек тырт-пырт кабынып, ыңгыр-шыңгыр зарланырга да тотынмый. Э.Касыймов