ЫЖЛАТУ ф. сөйл. 1) йөкл. юн. к. ыжлау. Әби, самавырын ыжлатып, кунакларны табынга чакырды

2) күч. Нинди дә булса эшне әйбәт һәм тиз эшләү. Егет эшкә бик уңган, нәрсәгә тотынса да ыжлата гына

3) күч. Нәрсәне дә булса яхшы белү, оста башкару. – Немецчәне син үзең дә каты ыжлатасың икән! А.Гыйләҗев