ФОНАЦИОН с. лингв. Фонациягә бәйле. [б] авазын әйткәндә зурайган резонатор иреннәр шаулавы һәм йоткылык тавышыннан түбәнрәк тоннарны зурайта, һәм резонатор аша чыгучы фонацион һава тагын да түбәнрәк тонда яңгыраш бирә. Фән һәм тел