ФЛЕ’КСИЯ и. лат. лингв. 1) иск. Төрле грамматик формаларда сүзләрнең тамырлары һәм кушымчалары үзгәрү сәләте

2) Сүзнең төрләнгән вакытта грамматик мәгънәсен белдерә торган кисәге. Гомуми тел гыйлемендә --- сүзнең иң соңында килә торганнарын [кушымчаларны] флексия дип аерып атап йөртәләр. Татар грамматикасы