УФ ы. 1) Ару-талу, сызлану, әрнү, газаплану, кайгыру, эч пошу, борчу, үкенү, зар хисләрен белдерә. Уф, баш авырта башлады. Г.Афзал. Уф, арыдым мин, ары бер адым атларлык та хәлем юк... Г.Гыйльманов. Уф, табаны салкын су белән юасы була инде – менә монысы бер дә күңелле эш түгел. А.Әхмәтгалиева

2) Курку, кот очу, шомлану, шикләнүне белдерә. Уф, котымны алды. З.Хәким. – Уф, куркыттың, – диде ул, битен сыпырып. И.Диндаров

3) Берәр авыр эштән, хәвефле вакыйгадан соң җиңеләеп, тынычланып калуны белдерә. «Уф, котылдым бугай, эздән яздырдым кабахәтләрне», – дип, иркен сулап куйды Нурулла. Г.Әпсәләмов. Уф, ярый әле төш кенә икән, дип сөенеп уянам... М.Вәлиев

◊ Уф алла арбасы Әйбер ташу өчен кулланыла торган бәләкәй арба, кул арбасы . Исмәгыйль исә көн дә бурлак кебек уф алла арбасы белән якын-тирәдәге йортлардан калдык азык-төлек җыеп йөри. З.Мәхмүди. Шуңа да малай икмәк арасыннан зәңгәр чәчәк үләне җыюның, уф алла арбасы белән печән ташуның, кием-салымга, төрле әйберләргә кытлыкның ни икәнен белми дә, аңламый да. Ә.Закирҗанов