ТЫЧТЫРУ ф. 1) йөкл. юн. к. тычу. Кечкенә балаларны сидерергә дә, тычтырырга да туры килә

2) күч. Ашыктыру, хәзер үк сорау; нәрсәне дә булса тиз арада, ашыгыч эшләп бирүне, үтәүне һ.б. таләп итү. Мөгаен, чукынып та җибәрергә туры киләчәк. Халык әйтмешли: «Тычмас идем, урыс тычтыра!» Безнең гәҗит