ТЫНЫГУ ф. диал. 1) Тукталу, басылу, тыну (табигать күренешләре тур.)

2) Ял итү, хәл җыю. Бу юлы үзен ярыйсы гына тыныккан, көч җыйган итеп хис итте. И.Хуҗин. Төшләр күреп, тән тыныгып үткәрдем узган төнне. Безнең гәҗит