ТЫ’Н-БАШ җый. и. Тын, сулыш; хәл

◊ Тыны-башы бетү Сулышы авыраю, тыны кысылу. Тыны-башы беткән бабасы килеп кергәч, малай куркып китте. М.Мәһдиев. Гата карт исәнлек-саулык та сорашмады, тыны-башы бетеп, үртәлеп-калтыранып, туп-туры сүзгә башлады. Н.Фәттах