ТУБЫРЛЫ с. 1) Тубырлары, төерләре булган. Фәрхетдиннәрнең мунчасы турындагы тубырлы кабыклы карт өянке башына саесканнар сарган. А.Гыйләҗев

2) күч. Үткен, ачы; армас (телле)

◊ Тубырлы алаша гади с. Акрын кыймылдый торган, мыштырдык, эшкә ярамый торган кешене ачулану, тиргәү сүзе. [Җомабикә:] Ах, мин ул карт ишәкне, тубырлы алашаны! Т.Гыйззәт