ТУБЫР и. 1. 1) Үсемлекләрдә һәм хайваннар тәнендә түгәрәкләнеп калкып тора торган оры, төер, шеш. Тубыр – туп кебек кабарып торган шешне, төерне аңлата. Н.Фәттах

2) Авыр эштән яки йөгерүдән соң тирләгән, ял итеп өлгермәгән атка су эчерткәч барлыкка килә торган авыру, аякка су төшү. Атка тубыр булу

2. с. мәгъ. күч. Үткен, ачы; армас (телле). Былбылның өне бар, Тургайның тубыр теле бар. Мәкаль