ТӨРҖӘГУН и. гар. 1) Күп кенә Коръән аятьләренең ахыргы – тәмамлап кую сүзе

2) күч. Берәр эш-вакыйганың ахыры, нәтиҗәсе. Кисәктән менә сиңа «төрҗәгун»! Шулар вәкил, шулар без яраткан, без ышанган кешеләр! Г.Тукай

◊ Төрҗәгунга калу Кичегү, иң соңгы чиккә кадәр сузылу