ТӨНТӘЮ ф. диал. 1) Иелеп түбәнгә карау, түбәнгә авышу, бөгелү. Ул берсенә берсе капма-каршы сүзләр сөйләде, үзе, башын тота алмыйча, алга төнтәйде, туктаусыз төкеренде. Г.Галиев. Рәхимҗан, төнтәеп, өйләренә атлады. Н.Гыйматдинова

2) к. төнтекләнү. Төнтек төнтәеп йөрер. Мәкаль