ТӘЛӘФФЫЗ и. гар. иск. Авазларны чыгару, әйтү рәвеше, әйтелеш; сөйләмнең индивидуаль үзенчәлеге; акцент. Әлеге мишәр таифәсе эченнән чыккан шагыйрь һәм язучыларны да, үз тәләффызларын ташлап, Казан шивәсендә язарга мәҗбүр итә торган иң көчле сәбәп шушы. Г.Рәхим