СЫНУЧАН с. 1) Тиз сына торган, сынуга бирешүчән. Фрагментация барышында коры һавада тиз сынучан катлама җил исүдән, хайваннар яки кеше орынудан сынып тарала. Ботаника

2) күч. Тиз килешергә, ризалашырга мәҗбүр булган; рухи яктан тиз җиңелә, буйсына торган (кеше тур.). Ул түзем табигатьле күренә, ләкин бөгелә-сыгыла белмәгән кеше тиз сынучан була... Х.Камалов