СОЛЛЫ с. 1. Оста, маһир, булдыклы, уңган, кулыннан килә торган. Соллы кеше май согынган, солсызның кулыннан төшкән. Мәкаль

2. рәв. мәгъ. Эшнең рәтен белеп, оста итеп, кирәгенчә. Кулына ачкыч алып эшкә тотынгач, --- куллары да калтыранмады, киресенчә, соллы, төгәл хәрәкәтләнде, һәм шулай ук шешенке кыяфәте дә кисәк кенә үзгәреп киткәндәй булды. Н.Фәттах