ПЫШЫ’Н-ЧАШЫН рәв. сөйл. 1. к. пышын-пышын

2. с. мәгъ. Колактан-колакка пышылдап әйтелә торган, имеш-мимеш. Халык эчендә тагын пышын-чашын сүз китә: «Вафа акларны алып кайтырга дип чыккан икән...», «Әтрәт китертә икән...» – ди башлыйлар. Ш.Маннур