ПАРЧАЛА’У I ф. 1) Бозу, җимерү; челпәрәмә китерү

2) Йөрәк, күңел сүзләре белән килгәндә, «газаплау, парә-парә итү» мәгънәсен белдерә. Күңелем[не] парчалама, Арыслан абыем, мине кызган син. Ә.Фәйзи