ОЧКАЛАК с. 1. 1) к. очар кош

2) Җиңел; йомшак. Бу сүзләрдән кыз йөрәгендәге авырлык җуелды, җилкәсендәге сулы чиләкләре очкалак мамыктай калып җиңеләйде. М.Хуҗин

3) Тиктормас, шаян холыклы. Гәүдәң генә түгел, җаның да очкалак синең. М.Хуҗин. Очкалак кыз

2. и. мәгъ. бот. к. очак. Күп кенә оешмачәчәклеләр орлыгының очкалагы – җимешләрнең җил белән таралуы өчен җайланмасы була. Биология