ӨШЕТТЕРҮф. 1) йөк. юн. к. өшетү

2) з.-сыз Суыкның, тәнгә үтеп, зарарлы тәэсир итүе; тәндә өшү тойгысы барлыкка килү; өшетү, туңдыру. Салкынча җил өрә, бераз өшеттерә дә башлады: күлмәктән генә чыгып йөгергәнбез. Л.-Х.Таналин