ӨЙМӘКЛӘШҮ ф. сөйл. Бер-берсенә бик тыгыз, якын килеп, бер төркемгә җыелу, туплану. Көч кулланылган бар нәрсәдән – өймәкләшеп сугышулардан читтә йөр. Өмет

Өймәкләшеп тору Өймәкләшкән хәлдә булу