ӨЕЛМӘ и. 1. 1) Ком, таш, туфрак кебекләрне өеп ясаган калкулык, өем; дамба. Зәки, тимер юлы өелмәсе буйлап бер-ике чакрым баргач та, уңга борылып, тимер юл күпере астыннан узды. Х.Мөҗәй

2) Җил, агым һ.б. тарафыннан китереп өелгән өем, көрт

2. с. мәгъ. Өем булып тупланган, җыелып торган. Өелмә болытлар