НӘГЪМӘ и. гар. иск. кит. Көй, җыр, моң. Падишаһ карады, күрде: ул сахра бер башыннан икенче башынача бөтенләй баг булып, эчендә сулар агып, төрле җимешләр пешеп, төрле чәчәкләр атып, тутый, вә былбыл, вә сандугачлар нәгъмәләр тезеп сайрап торыр. К.Насыйри. Ачыл, гөлзаре әхрар! Нәгъмә саз улсын бәлабилең. Г.Тукай. Моңсу урман, киң яшел болыннарда Меңләп нәгъмә белән сайрар былбыллар. Ш.Камал