МОТЫЙГ с. гар. иск. Буйсынучы; итагать итүче; баш июче. Синең исән чагыңда мотыйг идек әмереңә, Бүген булдык җанлы үлек, алсана, җаным, кабереңә. Бәет. Падишаһка әйтсен: «Инде без сиңа мотыйг булдык, синең хөкемеңнән һич баш тартмасмыз», – дисен. К.Насыйри