МӘХБҮБ и. гар. иск. 1. Сөелгән, яратылган ир-егет; сөйкемле ир-егет; сөйгән яр. Я сакалым, сән юк идең, бән хуб идем, Кызларның каршысында мәхбүб идем. Г.Кандалый

2. с. мәгъ. Сөйкемле, күңелгә якын, сөекле. Солтан Мәхмүд Газнавиның ун данә мәхбүб коллары бар иде. К.Насыйри. Хак Тәгалә хәзрәтләре аңа бер сәвекле вә мәхбүб угыл бирде. М.Гайнетдин