КЫРЫ’Н-МЫРЫН рәв. сөйл. 1) Төрлесе төрле якка авышып. Ул тыңлар-тыңламас, кырын-мырын утырган шәкертләрнең үзенә ышанмыйча көлеп караган күз карашлары астында [сабакны] дәвам итте. Ә.Фәйзи

2) күч. Килешмичә, тискәре; каршы