КЫРКУЛАНУ ф. 1) Озак кайнау сәбәпле тозлы, әче булып китү (аш тур.)

2) Артык әчеләнү (сыра, бал тур.)

3) күч. Кырыслану, усаллану

Кыркулана бару Торган саен кыркулыгы арту

Кыркулана төшү Бераз кыркулану

Кыркуланып бетү Бик нык кыркулану. [Маһибәдәр:] Шулпам да кыркуланып беткәндер инде, и балакаем!.. А.Гыйләҗев

Кыркуланып китү к. кыркулана төшү

Кыркуланып тору Кыркуланган булу