КЫЙЛАНЧЫК с. иск. 1. к. кыланчык. Ишек тавышсыз гына ачылды да, бүлмәгә көмеш поднос күтәреп, көяз, кыйланчык хәрәкәтле асрау кыз керде. М.Галәү

2. и. мәгъ. Кыланырга яратучан кеше. [Гыйльманов:] Шул инде, үзе, Абаев дигән кыйланчык. Ш.Камал