КӨЯЛӘ’Ү II ф. Бурсу, дымланып күгәрү; басылып, кызып черү (салам, печән һ.б.ш.). Хуҗа хатын, өелеп куелган көлтәләр янына килеп, бер башакны учына салып уды да иснәп карады: «Надя, кара әле, көяли башлаган». Н.Дәүли

Көяләп бетү Бөтен җире көяләү

Көяли төшү Бераз гына көяләү