КИ’ТЧЕ ы. к. китсәнә (1 мәгъ.). Хатын иренең исемен әйтеп тә өлгермәде, моңарчы тыныч кына тыңлап торучылар бердән хәрәкәткә килде: – Карагыз әле, Боряны әйтә ич бу! – Китче! Нишләп Боряны әйтсен? Г.Минский. [Егет:] – Тархан бабай! Рәхмәт инде сиңа, син булмасаң... – Ай-һай ла. Китче. Бер сүзне гелән-гел тукымаслар. Г.Мөхәммәтшин