КАРУЛАШУ ф. 1) Киреләнү, карышу; каршы килү, каршы тору. Карулашты Әүхәди, Капчык бераз шиңгәч кенә Татулашты Әүхәди. Ә.Фәйзи

2) Каршы әйтү, каршы җавап кайтару, телләшү. [Малайлар:] Сыер очамыни? Әһә! Ят әле, без синең аркага бер кайнар пәрәмәчне салып алыйк! – Мин бит сыерчык дип әйтәсең дип торам! – дип карулаша теге. Ә.Фәйзи

Карулаша бару Торган саен ныграк карулашу

Карулаша башлау Карулашырга тотыну.Мин берәр төрле карулаша башласам, тыңламасам, хәзер күз алдыма Алмачуарны китереп куялар. Г.Ибраһимов

Карулаша төшү Тагын да карулашу

Карулашып тору Гел, һәрвакыт карулашу