КАРА’ЧА с. 1. Морҗасы булмаган, төтене төннектән генә чыга торган (өй, мунча тур.). Болар биш җәяүле, бер атлы булып тагы чыгып киттеләр. Инде тагы бер ай тулганда, юл буенда бер карача гына өйгә туры киләләр. Әкият

2. рәв. мәгъ. Кара акыл белән генә, наданнарча