КАНУ ф. сир. 1) Басылу, канәгатьләнү (үч, ачу, үпкә, сусын һ.б.). Ерактагы су белән сусын канмый. Мәкаль

2) күч. Игеннәр, кар һ.б. суга туену турында

3) күч. Гомумән тую, туену, җитәрлек алу