КАГАЮ ф. 1) Балык, ит әйберләре ашарлык хәлгә килеп җилдә кибү, каклану

2) күч. Озак вакыт бер урында эшсез басып тору, булу. Чәч алучы Ибраһимнан чәчләрен алдырып, сакал-мыекларын кырдырып кайтканнан соң, хәзрәти Мөхәммәт тик кагаеп номерда ята иде. С.Җәләл. – Такта бетте, ярырга бүрәнәләр кирәк, болай да озак йөрдең, кайтып җиткәч, нишләп монда кагаеп торасың? – дияр иде. Р.Батулла. [Ябалак] Икенче куыш эзләр иде, монысы кызганыч, куыш янында кагаеп утырса, үзе жәл. Н.Сладков

3) күч. Нык ябыгу

Кагаеп бетү Тәмам, бик нык кагаю

Кагаеп йөрү к. каңгырып йөрү. Миңа да, туган-үскән җирләрне ташлап, байтак чит җирләрдә кагаеп йөрергә туры килде. С.Җәләл

Кагаеп калу Кагайган хәлгә килү

Кагаеп килү Акрынлап кагаю, каклану дәрәҗәсенә җитү