ИСТИҺЗА и. гар. иск. кит. Мыскыл, мәсхәрә. Гадәте я истиһза яки тәхкыйрь; сүз сөйләмәс берәүне җәрых кылмый. Акмулла. Ул минем каушаганымны күреп, ачулы чәһрәсенә бердән истиһза рәвеш биреп, салкын вә үткен бер көлеш белән --- көлде дә миңа таба борылды. Ш.Камал