ИСТИНҖА и. гар. иск. кит. Тәрәттән соң пакьләнү. Яраткан әбием бер сәгать тә урын өстендә ятмаган, тышка чыгып истинҗа алып кергән дә, мин үләм инде, дип, урынына яткан да күзләрен йомган. Г.Сәгыйров