ИСРАФ и. гар. 1. Мал-мөлкәтне, акчаны урынсызга, кирәксезгә тотып әрәм-шәрәм итү. Улы туендагы исрафларның чамасы юк. Ш.Мөхәммәдев. Исраф иң хөрмәтле гаиләләрне дә бозар, иң бай өйләрне дә туздырыр, --- иң шөһрәтле фамилияләрне харап һәм фәкыйрь итәр. Ирек мәйданы

2. с. мәгъ. Юкка-барга тотылган, әрәм-шәрәм булган. Исраф мал. Исраф көч