ИСӘНЛЕ’КМЕ ы. сөйл. к. исәнме (исәнмесез), исәннәрмесез. Туңган тавыш, өшегән авыз белән: – Әссәламегаләйкүм! Әткәй, исәнлекме? – дип, калын җиң эченнән ике кулын сузды. Г.Ибраһимов