ИМЧӘ’К ТӨБЕ и. 1) Сөтнең иң ахырдан савыла торган куе өлеше. Карт бия дә, угылының яратканын [сизеп], --- кыргыз абыстай килеп сауанда, урлап, имчәк төбен алып кала иде. Шура

2) күч. Тәмәкенең тартылганнан калган өлеше; тәмәке төпчеге