ЗЫБАН и. гар. иск. Җиләннең бер төре; җөббә. Шул чак өстенә буй-буй зыбан, башына кара кәпәч, аякларына күн итекләр кигән базык гәүдәле берәү, төркемнән аерылып, кунаклар янына ташланды. Җ.Рәхимов