ЗУРЛАНУ ф. Эреләнү, масаю, тәкәбберләнү; баш имәү, үзен зур, югары тоту. Кышка баскач, торды ул мәгърурланып, «Мин хәзер кайда!» дигәндәй зурланып. Ш.Бабич. Зурланып, тамак кырып бирде җавап: «Көн буе сабан сөреп арып киләм – Вакытсыз йөрмә әле бимазалап». Мәсәл