ҖӘНҖАЛЛА’У ф. Җәнҗал чыгару, тавыш-гауга кубару, ызгыша башлау, талашу. Кәефе булмаганда, нык ачуы килгәндә, бераз җәнҗалларга ярата инде ул [Мансур] шулай. Казан утлары

Җәнҗаллап алу Аз гына җәнҗаллау; кечкенә генә җәнҗал барлыкка килү

Җәнҗаллап йөрү Төрле урыннарда, төрле кешеләр белән җәнҗал куптару; һәрвакыт нинди дә булса җәнҗалга сәбәпче булу

Җәнҗаллап тору Һәрвакыт, гел җәнҗаллау

Җәнҗаллый башлау Җәнҗалларга керешү

Җәнҗаллый бирү Җәнҗаллавын дәвам итү, һаман да җәнҗаллау