ЖУ’ ИТҮ ф. 1) к. жулау (1 мәгъ.). Ишектән аның [Рөстәмнең] әнисе килеп чыкты, стенадагы бер төймәгә бармагы белән басты. --- шунда стена эченә качып торган бер нәрсә «жжу-у!» итте, тәрәзәләрдәге калын авыр пәрдәләр үзләреннән-үзләре ачылып киттеләр. Р.Фәизов

2) күч. Йөрәк, эч сүзләре янында «сискәнү», «куркып китү» мәгънәсендә кулланыла. Хатын: – Баскыч төбендә сине күрүгә, эчем жу итеп китте. М.Мәһдиев. Авылның эче жу итә. Ә.Баянов. Монда Буг [елгасы] шундый киң: эчем жу итте. Ә.Галиев