ЕРТМАЧЛА’У ф. к. ермачлау (1 мәгъ.). [Санька] Бер генә нәрсәне абайлап бара: монда урманнарны дуңгыз ертмачламаган, пычрак юк, куркып атлыйсы түгел. Ф.Латыйфи. Бәргәләнә, акыра ерткычтай, Тәнен үзе тырмый, ертмачлый... Х.Камалов