ГӨ’Р-ГӨР КИЛҮ ф. Бик мавыгып сөйләшү, теләп, рәхәтләнеп сөйләшү. Сөйләшкәндә дә ул, күгәрчен тавышына охшатып, гөр-гөр килеп тора, артык каты куптарылып орынмый, ирененнән беркайчан да елмаю китмәс: суйган да каплаган күгәрчен инде. Р.Вәлиев. Почта кызлары гөр-гөр килеп сөйләшәләр, алар Бибинур карчыкны юри күрмәмешкә салышалар. А.Гыйләҗев. Ике әби әнә гөр-гөр килә: Колак исе керә борынга. Л.Лерон