ГАЛИБАНӘ рәв. гар-фар. иск. 1. 1) Җиңүче булып, җиңү белән

2) Җиңүче кыяфәте белән, җиңүчеләрчә. --- уннан артык егет аңа кушылып кычкырып-сызгырып, тирә-якка галибанә карашларын чәчеп киләләр. Ш.Усманов

3) Эре, тәкәббер кыяфәт белән, үзен өстен куеп

4) Горурлык белән, хозурлык белән. Галибанә яктырып, әкрен генә ал таң ата. Г.Тукай. Ә безнең халык яшәгән җирләрдә аҗаган уйный. Шөбһәле дә, галибанә дә. М.Мәһдиев

2. с. мәгъ. Хозурлы, соклангыч. Бу – «сугышчы солдат хакыйкате» дигән бөек, галибанә бер хис, изге хис иде. М.Мәһдиев. Соңга таба Тукай шигырьләрен галибанә мөкиббәнлек белән укый башлагач, аның күңеле «моңлы», «дәртле» Казанга тартыла. С.Поварисов