ВАКЫЙФ БУЛУ ф. иск. кит. 1) Аңлау, төшенү, белү. Моңарчы хикәяләрдә генә укыган бу як тормышын үзем күрәм, үзем, аралашып йөреп, күп кенә серләренә вакыйф булам. М.Фәйзи

2) Дучар булу. Җәләлов, чын вакыйф булдың әсирлек хәленә. Ш.Бабич