БУТАГЫЧ и. 1) Бутау, болгату өчен җайланма. Илсөя, бер кулына май канаты, икенче кулына күкәй бутагыч тоткан килеш, ишектән башын сузып, Шәмсигә ымлады. Г.Мөхәммәтшин

2) күч. сөйл. Үзара мөнәсәбәтне бозучы, ике арада йөрүче кеше